Ziek zijn
Verlies van je zorgeloze bestaan
Ziek zijn betekent het verlies van je zorgeloze bestaan. Wat ooit vanzelfsprekend was, is dat ineens niet meer. Je levert continu in. Je leven wordt gevuld met ziekenhuisbezoeken en onderzoeken: bloedafnames, puncties, CT-scans, MRI’s, echo’s. Iedere behandeling doet een beroep op je veerkracht. Het voelt alsof je steeds opnieuw examen doet, met je lichaam én je geest als examenonderdeel.
Acceptatie en hoop
Acceptatie betekent niet dat je je neerlegt bij het idee dat het niet goed komt. Dat is een belangrijk onderscheid. Je kunt accepteren dát je ziek bent, zonder te accepteren dat er geen beweging, groei of verbetering meer mogelijk is.
Acceptatie gaat over erkennen wat er nu is: de beperkingen, de onzekerheid, het verlies. Niet vechten tegen de realiteit van vandaag, maar ook niet ophouden met vooruitkijken. Je hoeft niet te stoppen met hopen. Integendeel.
Paardencoaching sluit hier op een natuurlijke manier bij aan. Paarden leven niet in acceptatie of verzet, maar in afstemming. Ze reageren op wat er nú is en bewegen mee wanneer er iets verandert. In de sessies ervaar je dat acceptatie en hoop naast elkaar kunnen bestaan. Dat je ziek kunt zijn én tegelijkertijd ruimte kunt voelen voor kracht, groei en perspectief.
De eenzaamheid van ziek zijn
Ziek zijn kan intens eenzaam zijn. Alleen jij weet hoe het voelt om te wachten op een uitslag en te leven met wat die uitslag inhoudt. Wat dit met je doet, is nauwelijks over te brengen. Zelfs niet aan mensen die ook ziek zijn (geweest), want iedereen ervaart dat anders.
Steeds opnieuw die teleurstelling, je voelt je machteloos. Keer op keer inleveren. Waar je ooit volledig onafhankelijk was, word je steeds afhankelijker van anderen. Dingen die je vroeger even snel deed, kosten nu moeite of lukken helemaal niet meer. Vermoeidheid, pijn en krachtverlies bepalen in toenemende mate je dag.
Daarbij word je meegesleurd in de maalstroom van het ziekteproces. Je bent overgeleverd aan professionals: medisch specialisten, begeleiders, werkgevers. Goedbedoeld, maar vaak zonder oog voor wat het werkelijk met je doet. De eindeloze verplichte gesprekken over hoe het met je gaat, wat je nog kunt, wat je mogelijkheden zijn. Gesprekken die bedoeld zijn om te helpen, maar die je soms juist extra belasten.
De stip op de horizon
Je leeft van dag tot dag. Om mentaal niet te belanden in een neerwaartse spiraal heb je een stip op de horizon nodig, iets om naar toe te leven. Uitzien naar iets op korte termijn, maar vooral uitzien naar iets op lange termijn. Die stip geeft richting en houvast. Soms is dat het enige dat ervoor zorgt dat je dit proces kunt blijven dragen.
Iets om naar toe te leven, hoe klein of groot ook. Dat kan herstel zijn, maar ook meer rust, meer regie, meer vertrouwen in je lichaam of een andere manier van omgaan met wat er is. De stip geeft richting. Zonder die stip wordt ziek zijn overleven; met die stip ontstaat beweging.
Paardencoaching als keerpunt, van uitputting naar veerkracht
Ik begeleid mensen in het reguleren van hun gevoel bij ziekte, omdat ik uit ervaring weet hoe zwaar het is om ziek te zijn. In paardencoaching wordt zichtbaar wat voor jou nodig is om je beter te voelen door anders om te gaan met spanning, teleurstelling en onmacht.
Paarden reageren direct op wat jouw bezighoudt. Ze nodigen uit tot reguleren en reflecteren.
In de sessies ontstaat ruimte voor:
- het tot rust komen van het zenuwstelsel, zodat spanning en overbelasting kunnen afvloeien;
- het (weer) voelen van draagkracht en stevigheid, juist binnen wat er wél mogelijk is
- het loslaten van voortdurende alertheid en ‘aan staan’;
- het herstellen van vertrouwen in je lichaam;
- het ervaren van verbinding zonder woorden;
- het herkennen van patronen die zijn ontstaan voor en door je ziekte;
- het vinden van een nieuwe balans tussen doen en zijn.